Mijn verhaal (a Dutch story)

Ik zit in de klas rustig te werken, als een jongen uit mijn klas met zijn pen begint te tikken. Ik draai me om: de jongen zit geconcentreerd over zijn schrift gebogen. Hij doet het dus niet om mij te irriteren.
‘Wil alsjeblieft ophouden met tikken?’ fluister ik.
Hij kijkt me verbaasd aan: ‘Deed ik dat dan? Ja, ik zal er proberen op te letten.’
‘Bedankt!’ fluister ik.

Even later begint de jongen toch weer te tikken. Ik probeer het geluid buiten te sluiten. Maar ondanks mijn inspanningen om het te negeren, vult het geluid al snel mijn hele hoofd. Van werken komt niet veel meer. Al snel beginnen me ook andere kleine geluidjes op te vallen: iemand kucht, iemand verzet zijn voet even, de leraar typt op haar computer. De geluiden vullen mijn hoofd, en ik merk dat ik de controle over mijn lichaam begin te verliezen. Dat mag niet gebeuren! Als dat gebeurt ga ik mensen pijn doen! Er is nog maar één oplossing: maken dat ik hier wegkom. Snel sta ik op, en loop weg. De hele klas kijkt op. Komt dat door mij? hoor ik de jongen haast denken.

Pas als je op de gang sta, kalmeer ik weer een beetje. Ik laat mijn adem gaan, ik besef me nu pas dat ik mijn adem de hele tijd had ingehouden. Ik probeer mijn verkrampte spieren wat te ontspannen en ik loop even een rondje door de lege school. Ik kom tot rust, en weet dat het nu eigenlijk weer tijd is om terug de klas in te gaan, maar ik weet ook dat ik in de klas meteen weer in stressmodus zal schieten, en dat ik hier rustig kan worden. Ik tril nog een beetje, een teken dat ik nog niet echt rustig ben geworden. Ik neem nog een keer diep adem, en loop terug naar het lokaal.

Later loop ik het lokaal uit. Pauze! Niet meer in een benauwd lokaal met te veel mensen waar iedereen te dicht bij je zit! Ik ga op het vaste plekje van mij en mijn vrienden zitten. Een eindje verderop staan een paar jongens te klooien. Ze werpen af en toe wat blikken in mijn richting, maar ik besteed er niet zo veel aandacht aan. Ik trek nogal de aandacht nu ik mijn haar zo drastisch kort heb geknipt. Ik pak mijn boek uit mijn tas en begin te lezen. Uit de groep jongens maakt zich nu een wat kleinere jongen los. Eersteklasser, schat ik zo in. Hij loopt naar mij toe en zodra hij een beetje in de buurt is begint hij met zijn tong te klakken. Ik zucht, en verstop me achter mijn boek. Stelletje kleuters. Mij irriteren om erbij te horen. Ik dacht dat ik dat na groep 3 wel zo’n beetje gehad zou hebben. Ik probeer me op mijn boek te concentreren, maar het lukt niet echt. Het geluid zuigt al mijn aandacht naar zich toe. Zachtjes begin ik in mijn hoofd te zingen. Ik probeer het geluid met muziek te overstemmen, maar het werkt niet. Op een gegeven moment houd ik het niet meer uit. Ik sta op, en loop weg. Achter me hoor ik het groepje in lachen uitbarsten. Dat maakt me zo kwaad dat ik me razendsnel omdraai. Het kleine jongetje springt verschrikt achteruit. Snel loopt hij terug naar de relatieve veiligheid van de groep. Ik staar de jongens in de groep woest aan. Ik sta stokstijf stil, maar al mijn spieren zijn aangespannen, klaar om weg te vluchten. Een beetje als een in het nauw gedreven prooidier. En dat is wat ik ben, een prooidier, altijd op de vlucht. Net op dat moment komt Simone aanlopen, een vriendin van mij. In een oogopslag heeft ze door wat er aan de hand is. Ze loopt naar me toe. ‘Anna!’ zegt ze, maar ze bereikt me niet. Ik ga veel te veel op in mijn innerlijke gevecht. De jongens zien Simone wel aankomen. Voor haar zijn ze bang. Of nou ja, soort van. Ze stuiven in ieder geval uiteen. Lafaards, denk ik hoofdschuddend.
‘Anna?’ Simone pakt me vast, ‘kijk me aan.’
Ik gehoorzaam. Haar ogen zijn behoorlijk eng, maar het helpt me wel.
‘Rustig. Kalm.’
Ik haal diep adem, en knik. ‘Het gaat wel weer.’ Simone laat me los, maar blijft me wel aankijken alsof ze me niet helemaal gelooft.
‘Stomme kleuters,’ zeg ik, terwijl ik weer ga zitten. En dat meen ik ook, uit de grond van mijn hart. Maar ik durf niet te zeggen wat ik echt denk: hoelang kan ik dit nog volhouden? En hoelang is dat nog nodig? Zou van school wisselen helpen? Maar ik wil hier niet weg, ik hoor hier thuis!

Rough Translation:

I sit in class to work quietly, like a boy in my class with his pen starts ticking. I turn around, the boy sits bent concentrated on his writing. He does so not to annoy me. “Do please stop ticking?” I whisper. He looks at me in surprise: “Did I do that? Yes, I will try to pay attention. ” “Thanks!” I whisper. Moments later begins the boy still tapping again. I try to shut out noise. But despite my efforts to ignore it, the sound fills quickly my head. Of work is not much more. I also soon begin to notice other little noises, someone coughs, anyone opposed his foot here, the teacher is typing on her computer. The sounds fill my head, and I notice that I lose control of my body beginning. That may not happen! If that happens, I’m going to hurt people! There is only one solution: make me out of here. I quickly stand up, and walk away. The entire class looks up. Is that because of me? I hear almost think the boy. Only when you stand in the hallway, I calm down a little again. I let my breath, I now realize just that I had been holding my breath the whole time. I try my cramped muscles that relax and I walk a tour around the empty school. I come to rest, and know that it really is time to go back into the classroom, but I also know I will shoot straight into stress mode in the classroom, and that I can be quiet. I’m shaking a little, a sign that I’m not really become quiet. I take another deep breath, and walk back to the room. Later, I walk out of the room.
Break! Not in a stuffy room with too many people where everyone sits close to you! I’m going on the fixed place of me and my friends are. A little further are fooling a few guys. She cast occasional glances in my direction, but I do not pay as much attention to. I draw a little attention now I have my hair cut drastically short. I’ll get to read my book out of my bag and start. now makes a smaller boy apart from the group of boys. First division, I guess so. He walks over to me and as soon as he’s a bit close, he starts to click with his tongue. I sigh, and hide behind my book. Bunch of toddlers. Irritate me to hear it. I thought that after I Group 3 would have had about it. I try to concentrate on my book, but it does not really. The sound sucks all my attention to itself. Gently I start singing in my head. I try to drown out the sound of music, but it does not work. I like it not matter at a given time. I stand up, and walk away. Behind me I hear the group burst into laughter. That makes me so mad that I quickly snap. The little boy jumps in shock. He quickly walks back to the relative safety of the group. I stare fiercely at the guys in the group. I stand stock-still, but all my muscles are tightened, ready to flee. A bit like a cornered prey. And that’s what I am, a prey animal, always on the run. Just at that moment Simone comes over, a friend of mine. In a glance them what’s going on.
She walks toward me.
“Anna!” she says, but she does not reach me.
I’m too much in my inner fight. The boys Simone see that coming. For her they are afraid. Or, well, sort of. They dusting in any case, differ. Cowards, I think, shaking his head.
“Anna?” Simone grabs me, “look at me.” I obey. Her eyes are pretty scary, but it helps me. “Quiet. Calm.’ I take a deep breath and nod. “It’s all right again.” Simone let me go, but remains looking at me like they did not believe me at all.
‘Stupid children, “I say as I sit down again. And I think also, from the bottom of my heart. But I dare not say what I really think: how long can I keep this up? And how long is that necessary? Would help change school? But I do not leave here, I belong here!